woensdag 14 maart 2012

Stil

Deze ochtend was Marilien te vroeg wakker.
Na wat overtuiging (lees omkopen) kreeg ik ze toch zo ver om gezellig nog wat tussen mama en papa te komen liggen.
En ze was stil, zo stil. Nooit eerder was ze zo rustig. Ze gaf aaikes over papa's prikkebaard en ik kreeg al haar knuffelbeesten toegestopt waarna ze zachtjes met haar warme mollige vingertje tegen mijn voorhoofd tikte en bijna onhoorbaar fluisterde dat ik wakker moest worden.
Ik heb genoten, al duurde het maar een kwartiertje. Ik genoot met volle teugen van dat kleine menske dat zo lekker dicht bij mij lag te snoezelen. Haar handjes constant zoekend naar god-weet-wat en haar voetjes wriemelend onder het deken. Liefde. Pure echte ware liefde. Ik had nooit gedacht dat de liefde voor je eigen kind zò sterk kon zijn. Zo sterk dat het soms fysiek pijn doet.

En na zo'n perfecte ochtend zet je de radio aan en hoor je het nieuws.
Hartverscheurend.
Niemand zou zijn kind op deze manier mogen missen.

Mijn gedachten zijn daarom vandaag (en de komende dagen) bij alle betrokkenen van het verschrikkelijke ongeval in Zwitserland.

Dit treft denk ik alle ouders.
Brand dus ook maar een kaarske vanmiddag als uw kindjes veilig en wel van school thuiskomen.
Pak ze morgenvroeg eens bij u in bed en overstelp ze met knuffels en liefde. Gewoon, omdat je het kan en omdat ze er zijn.

3 opmerkingen:

  1. Schoon geschreven en oh zo waar! Ik had de zoon gisteren ook dicht tegen mij omdat hij niet alleen kon slapen. Ik moet er niet aan denken dat ik het zou moeten missen, verschrikkelijk!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. pff verschrikkelijk eh!
    Geniet maar extra hard van die schattige dochter van jullie!!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. heel erg mooi en zo verdomd waar!

    BeantwoordenVerwijderen